مرجع مقالات مسجد توفیق

انشعاب در شیعه امام صادق
بعد از شهیدشدن امام راست گو(ع) فرقه‌های مختلفی در شیعه بوجود آمد و هر تیم یکی‌از پسران اورا امام شمردند. بیشتر شیعه ها، امامت امام موسی کاظم(ع) را تحت عنوان امام هفتم پذیرفتند.[۱۴۷] گروهی از شیعه‌ها، مرگ اسماعیل، پسر ارشد امام درستگو(ع) را انکار کرده، او‌را سزاوار امامت می‌دانستند. شماری از این دسته، که از حیات اسماعیل مأیوس شدند، پسر اسماعیل، محمد را امام آدرس مسجد توفیق مشهد دانستند.

این تیم به اسماعیلیه آوازه یافتند. بعضا دیگر عبدالله اَفْطَح، دومی پسر امام راست گو(ع)، را امام دانسته، به فَطَحیه دارای شهرت شدند؛ البته بعداز مرگ وی که حدود ۷۰ روز بعداز شهید شدن امام راست گو(ع) صورت بخشید، به امامت موسی بن جعفر(ع) معتقد شدند. شماری نیز به تبعیت از فردی به اسم ناووس در امامت حضرت راست گو(ع) توقف کردند و فرقه ناووسیه را به وجود آوردند. توده‌ای هم به امامت محمد دیباج، دیگر فرزند امام راست گو(ع)، رزرو مسجد توفیق مشهد معتقد شدند.[۱۴۸]

تعطیلی قانونی سالروز شهید شدن در کشور ایران
در جمهوری اسلامی ایران، ۲۵ شوال تحت عنوان سالروز شهیدشدن امام راستگو(ع) تعطیل قانونی میباشد. این تعطیلی با سفارش آیت‌الله کاشانی و فرمان محمد مصدق انجام یافته میباشد.[۱۴۹] بعضی از مراجع پیروی کشور ایران در قم، در‌این روز در هیئت‌های سوگواری حضور می یابند و پیاده به مقبره حضرت معصومه(س) شماره مسجد توفیق مشهد می روند.[۱۵۰]

تألیفات امام درستگو(ع)
در برخی از کتاب‌های حدیثی شیعه رساله‌ها یا این که طومار‌هایی از امام درستگو(ع) گزارش گردیده‌است که در درستی برخی از آنان شک گردیده است، ولی برخی دیگر در کتبی زیرا الکافی آمده و از اعتبار برخوردارند.[۱۵۱] بعضا از این رساله‌ها مسجد طالقانی مشهد عبارت‌اند از:

رساله امام درستگو(ع) به اصحاب. این رساله دربرگیرنده پیشنهاد‌هایی به شیعه ها در قضیه‌های گوناگون میباشد و در کتاب الکافی آمده میباشد.[۱۵۲]
رساله شرایع الدین به ماجرا اَعمَش. این رساله درباره اصول و فروع آئین میباشد. آن را روحانی صدوق نقل نموده است.
قطعه‌ای از یک طومار در مسئله تعبیروتفسیر
قطعه‌ای از یک طومار به اهل قیاس در انتقاد آنها
الرسالة الاَهوازیه. این طومار برای نجاشی والی اهواز درج شده میباشد. متن آن در کتاب کشف الریبه نوشته شهید ثانی آمده میباشد.
توحید المُفَضَّل یا این که کتاب فَکِّر. این رساله مشمول سخنان امام راستگو(ع) درباره خداشناسی برای مُفَضَّل بن قدمت میباشد که به دلیل تکرار عبارت «فَکِّر یا این که مُفَضَّل» (اندیشه کن ای مفضل) در آن، در قبل به «کتابِ فَکِّر» آوازه داشت. تالیف کننده الذریعه مفضل را تحت عنوان صاحب و مالک کتاب فکّر معرفی نموده است.[۱۵۳]
رساله اَهلیلَجه.[یادداشت ۳] در‌این رساله امام درستگو(ع) با پزشکی هندی درباره ثابت وجود خداوند رای زنی نموده است. به گفته سید محسن امین، سید ابن‌طاووس، این کتاب را دارای اعتبار دانسته میباشد. همینطور وی از ابن‌ندیم مولف فهرست ابن‌ندیم نقل کرده که کتابت این کتاب بوسیله امام راست گو(ع) از محالات میباشد.[۱۵۴]
متن پر اسم و رسم به تعبیروتفسیر امام راست گو(ع)
تعبیروتفسیر النُعمانی.[۱۵۵]
کتاب‌هایی نیز وجود دارااست که شاگردان امام راستگو(ع) از سخنان وی تألیف کرده‌اند. برخی از آن‌ها که به چاپ رسیده‌اند، عبارت‌اند از:

« الجعفریات» یا این که «الاَشعَثیات» نوشته محمد بن محمد بن اشعث
نثر الدُرَر: متن این کتاب را ابن‌شُعبه حَرّانی در تحف العقول آورده میباشد.
الحِکَم الجعفریه
تیم‌ای از عبارات قِصار (جمله ها کوتاه) به ماجرا سلمان بن ایوب که متن آن در کتاب فرائِدُ السِّمْطَین جوینی آمده میباشد.[۱۵

انشعاب در شیعه امام صادق
بعد از شهیدشدن امام راست گو(ع) فرقه‌های مختلفی در شیعه بوجود آمد و هر تیم یکی‌از پسران اورا امام شمردند. بیشتر شیعه ها، امامت امام موسی کاظم(ع) را تحت عنوان امام هفتم پذیرفتند.[۱۴۷] گروهی از شیعه‌ها، مرگ اسماعیل، پسر ارشد امام درستگو(ع) را انکار کرده، او‌را سزاوار امامت می‌دانستند. شماری از این دسته، که از حیات اسماعیل مأیوس شدند، پسر اسماعیل، محمد را امام آدرس مسجد توفیق مشهد دانستند.

این تیم به اسماعیلیه آوازه یافتند. بعضا دیگر عبدالله اَفْطَح، دومی پسر امام راست گو(ع)، را امام دانسته، به فَطَحیه دارای شهرت شدند؛ البته بعداز مرگ وی که حدود ۷۰ روز بعداز شهید شدن امام راست گو(ع) صورت بخشید، به امامت موسی بن جعفر(ع) معتقد شدند. شماری نیز به تبعیت از فردی به اسم ناووس در امامت حضرت راست گو(ع) توقف کردند و فرقه ناووسیه را به وجود آوردند. توده‌ای هم به امامت محمد دیباج، دیگر فرزند امام راست گو(ع)، رزرو مسجد توفیق مشهد معتقد شدند.[۱۴۸]

تعطیلی قانونی سالروز شهید شدن در کشور ایران
در جمهوری اسلامی ایران، ۲۵ شوال تحت عنوان سالروز شهیدشدن امام راستگو(ع) تعطیل قانونی میباشد. این تعطیلی با سفارش آیت‌الله کاشانی و فرمان محمد مصدق انجام یافته میباشد.[۱۴۹] بعضی از مراجع پیروی کشور ایران در قم، در‌این روز در هیئت‌های سوگواری حضور می یابند و پیاده به مقبره حضرت معصومه(س) شماره مسجد توفیق مشهد می روند.[۱۵۰]

تألیفات امام درستگو(ع)
در برخی از کتاب‌های حدیثی شیعه رساله‌ها یا این که طومار‌هایی از امام درستگو(ع) گزارش گردیده‌است که در درستی برخی از آنان شک گردیده است، ولی برخی دیگر در کتبی زیرا الکافی آمده و از اعتبار برخوردارند.[۱۵۱] بعضا از این رساله‌ها مسجد طالقانی مشهد عبارت‌اند از:

رساله امام درستگو(ع) به اصحاب. این رساله دربرگیرنده پیشنهاد‌هایی به شیعه ها در قضیه‌های گوناگون میباشد و در کتاب الکافی آمده میباشد.[۱۵۲]
رساله شرایع الدین به ماجرا اَعمَش. این رساله درباره اصول و فروع آئین میباشد. آن را روحانی صدوق نقل نموده است.
قطعه‌ای از یک طومار در مسئله تعبیروتفسیر
قطعه‌ای از یک طومار به اهل قیاس در انتقاد آنها
الرسالة الاَهوازیه. این طومار برای نجاشی والی اهواز درج شده میباشد. متن آن در کتاب کشف الریبه نوشته شهید ثانی آمده میباشد.
توحید المُفَضَّل یا این که کتاب فَکِّر. این رساله مشمول سخنان امام راستگو(ع) درباره خداشناسی برای مُفَضَّل بن قدمت میباشد که به دلیل تکرار عبارت «فَکِّر یا این که مُفَضَّل» (اندیشه کن ای مفضل) در آن، در قبل به «کتابِ فَکِّر» آوازه داشت. تالیف کننده الذریعه مفضل را تحت عنوان صاحب و مالک کتاب فکّر معرفی نموده است.[۱۵۳]
رساله اَهلیلَجه.[یادداشت ۳] در‌این رساله امام درستگو(ع) با پزشکی هندی درباره ثابت وجود خداوند رای زنی نموده است. به گفته سید محسن امین، سید ابن‌طاووس، این کتاب را دارای اعتبار دانسته میباشد. همینطور وی از ابن‌ندیم مولف فهرست ابن‌ندیم نقل کرده که کتابت این کتاب بوسیله امام راست گو(ع) از محالات میباشد.[۱۵۴]
متن پر اسم و رسم به تعبیروتفسیر امام راست گو(ع)
تعبیروتفسیر النُعمانی.[۱۵۵]
کتاب‌هایی نیز وجود دارااست که شاگردان امام راستگو(ع) از سخنان وی تألیف کرده‌اند. برخی از آن‌ها که به چاپ رسیده‌اند، عبارت‌اند از:

« الجعفریات» یا این که «الاَشعَثیات» نوشته محمد بن محمد بن اشعث
نثر الدُرَر: متن این کتاب را ابن‌شُعبه حَرّانی در تحف العقول آورده میباشد.
الحِکَم الجعفریه
تیم‌ای از عبارات قِصار (جمله ها کوتاه) به ماجرا سلمان بن ایوب که متن آن در کتاب فرائِدُ السِّمْطَین جوینی آمده میباشد.[۱۵