مرجع مقالات مسجد توفیق

فامیل اشعری
پسرش ابو بُجایگاه حکم کننده حجاج بن یوسف در کوفه بوده و بلال پسر ابوبُمنزلت نیز در بصره رده قضا داشته میباشد.[۴۳] مهمترین شخص از فامیل وی ابوالحسن اشعری متکلم معروف میباشد که بیان کننده نسب وی با ۸ واسطه به ابوموسی آدرس مسجد توفیق مشهد می رسد.[۴۴]

مختصات
درباره شخصیت ابوموسی در مآخذ تاریخی و حدیثی اهل سنت و امامیه آراء متفاوتی آمده میباشد.

سازه به پاره‌ای از احادیث در حق وی و قومش آیه‌ای حمد آمیز نازل گردیده‌است.[۴۵] همینطور اورا یکی ۶ نفری برشمرده‌اند که از دانا‌ترین یاران نبی معبود(ص) بودند.[۴۶] و هم از این رو در روزگار خلافت قدمت بن خطاب از عده ای شمرده می‌گردیده که از آن‌ها فقه دریافت رزرو مسجد توفیق مشهد می‌کرده‌اند.[۴۷]
ولی در مقابل علمای امامیه تعابیر تندی از رسول(ص) و معصومان درباره وی به شغل برده و به عنوان مثال اشخاصی شمرده‌اند که علی بعداز حکمیت اورا در قنوت نماز خود لعن شماره مسجد توفیق مشهد نموده است.[۴۸]
گفته‌اند که ابوموسی آوازی خوش داشته و قرآن را با لحنی دلکش می‌خوانده میباشد.[۴۹]
از راویان حدیث
ابوموسی همینطور در موضوعات اکثری از رسول(ص) حدیث قصه نموده است.[۵۰] ذهبی[۵۱] نیز ابوموسی را از محدثان خوانده و اورا از کم افرادی دانسته که قرآن را بر نبی(ص) خواندن نموده است.[۵۲] از ابوموسی کسان اکثری ماجرا کرده‌اند که از آن فی مابین می‌اقتدار به انس بن صاحب، ابوسعید خدری، ابوامامه باهلی، بریده اسلمی، عبدالرحمان بن نافع، سعید بن مسیب، زید بن وهب و دیگرافراد مسجد طالقانی مشهد اشاره نمود.[۵۳]

پانویس
ر.ک: ابن سعد،طبقات الکبری، دارصادر، ج۴، ص۱۰۵؛ خلیفه بن خیاط، الطبقات، ۱۹۶۶م، ج۱، ص۴۲۸؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ۱۳۸۰ق، ج۴، ص۱۷۶
ابن سعد،طبقات الکبری، دارصادر، ج۴، ص۱۰۵
ابن سعد، طبقات الکبری، ج۴، ص۱۰۵؛ ابن هشام،السیرة النبویه، ج۱، ص۳۴۷؛ بلاذری، انساب الاشراف،۱۴۱۷ق، ۱۹۹۶م، ج۱، ص۲۰۱
ابن سعد، طبقات الکبری، الناشر :دار صادر - بيروت، ج۴، ص۱۰۵
ر.ک: بلاذری، انساب، ج۱، ص۲۰۱؛ ابن ابی الحدید، نشر دهنده مکتبه آیت الله مرعشی نجفی، ج۱۳، ص۳۱۴
احمد بن حنبل، ج۴، ص۴۰۶ـ۴۰۵
ابن عماد، ج۵۴ـ۵۳
ابن سعد، طبقات الکبری، دارصادر، ج۴، ص۱۰۶؛ ابن عبدالبر،الاستیعاب، ج۴، ص۱۷۶
واقدی، ج۳، ص۹۱۶ـ۹۱۵؛ ابن حبیب، ص۱۲۴؛ ابن سعد، ج۲، ص۱۵۲ـ۱۵۱؛ طبری، ج۳، ص۸۰ـ۷۹
ر.ک: واقدی، ج۳، ص۹۵۹
ابن حبیب، ص۱۲۶؛ احمد بن حنبل، ج۴، ص۳۹۷؛ طبری، ج۳، ص۲۲۸

فامیل اشعری
پسرش ابو بُجایگاه حکم کننده حجاج بن یوسف در کوفه بوده و بلال پسر ابوبُمنزلت نیز در بصره رده قضا داشته میباشد.[۴۳] مهمترین شخص از فامیل وی ابوالحسن اشعری متکلم معروف میباشد که بیان کننده نسب وی با ۸ واسطه به ابوموسی آدرس مسجد توفیق مشهد می رسد.[۴۴]

مختصات
درباره شخصیت ابوموسی در مآخذ تاریخی و حدیثی اهل سنت و امامیه آراء متفاوتی آمده میباشد.

سازه به پاره‌ای از احادیث در حق وی و قومش آیه‌ای حمد آمیز نازل گردیده‌است.[۴۵] همینطور اورا یکی ۶ نفری برشمرده‌اند که از دانا‌ترین یاران نبی معبود(ص) بودند.[۴۶] و هم از این رو در روزگار خلافت قدمت بن خطاب از عده ای شمرده می‌گردیده که از آن‌ها فقه دریافت رزرو مسجد توفیق مشهد می‌کرده‌اند.[۴۷]
ولی در مقابل علمای امامیه تعابیر تندی از رسول(ص) و معصومان درباره وی به شغل برده و به عنوان مثال اشخاصی شمرده‌اند که علی بعداز حکمیت اورا در قنوت نماز خود لعن شماره مسجد توفیق مشهد نموده است.[۴۸]
گفته‌اند که ابوموسی آوازی خوش داشته و قرآن را با لحنی دلکش می‌خوانده میباشد.[۴۹]
از راویان حدیث
ابوموسی همینطور در موضوعات اکثری از رسول(ص) حدیث قصه نموده است.[۵۰] ذهبی[۵۱] نیز ابوموسی را از محدثان خوانده و اورا از کم افرادی دانسته که قرآن را بر نبی(ص) خواندن نموده است.[۵۲] از ابوموسی کسان اکثری ماجرا کرده‌اند که از آن فی مابین می‌اقتدار به انس بن صاحب، ابوسعید خدری، ابوامامه باهلی، بریده اسلمی، عبدالرحمان بن نافع، سعید بن مسیب، زید بن وهب و دیگرافراد مسجد طالقانی مشهد اشاره نمود.[۵۳]

پانویس
ر.ک: ابن سعد،طبقات الکبری، دارصادر، ج۴، ص۱۰۵؛ خلیفه بن خیاط، الطبقات، ۱۹۶۶م، ج۱، ص۴۲۸؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ۱۳۸۰ق، ج۴، ص۱۷۶
ابن سعد،طبقات الکبری، دارصادر، ج۴، ص۱۰۵
ابن سعد، طبقات الکبری، ج۴، ص۱۰۵؛ ابن هشام،السیرة النبویه، ج۱، ص۳۴۷؛ بلاذری، انساب الاشراف،۱۴۱۷ق، ۱۹۹۶م، ج۱، ص۲۰۱
ابن سعد، طبقات الکبری، الناشر :دار صادر - بيروت، ج۴، ص۱۰۵
ر.ک: بلاذری، انساب، ج۱، ص۲۰۱؛ ابن ابی الحدید، نشر دهنده مکتبه آیت الله مرعشی نجفی، ج۱۳، ص۳۱۴
احمد بن حنبل، ج۴، ص۴۰۶ـ۴۰۵
ابن عماد، ج۵۴ـ۵۳
ابن سعد، طبقات الکبری، دارصادر، ج۴، ص۱۰۶؛ ابن عبدالبر،الاستیعاب، ج۴، ص۱۷۶
واقدی، ج۳، ص۹۱۶ـ۹۱۵؛ ابن حبیب، ص۱۲۴؛ ابن سعد، ج۲، ص۱۵۲ـ۱۵۱؛ طبری، ج۳، ص۸۰ـ۷۹
ر.ک: واقدی، ج۳، ص۹۵۹
ابن حبیب، ص۱۲۶؛ احمد بن حنبل، ج۴، ص۳۹۷؛ طبری، ج۳، ص۲۲۸